Patron szkoły

Pytano mnie czym jest sztuka?
Reakcją na rozpacz...
Piotr Potworowski

 

potworowskiTadeusz Piotr Potworowski urodził się 14 czerwca 1898 roku w Warszawie, jako pierworodny syn Jadwigi i Gustawa. Po ukończeniu gimnazjum bierze udział w bitwie pod Krechowcami. W walkach z Ukraińcami ginie jego brat. Ponownie zmobilizowany bierze udział w kampanii bolszewickiej w 1919 roku zostaje ranny pod Zamościem. Wojna przyspiesza jego decyzję zostania malarzem. W 1920 zapisuje się do warszawskiej szkoły Konrada Krzyżanowskiego. Następnie przenosi się do krakowskiej ASP do pracowni J. Pankiewicza i dołącza do Komitetu Paryskiego - grupy studentów zbierających środki na wyjazd do Paryża. W Paryżu wynajmuje pracownię na Montparnasse, nawiązuje bliski kontakt z Tadeuszem Makowskim i Tytusem Czyżewskim. Wybór tych nazwisk pokazuje kierunek poszukiwań artysty - kubizm. W tym czasie zaciąga się także jako marynarz na statek handlowy i zwiedza afrykańskie porty. Do końca życia morze pozostanie jego wielką fascynacją. W 1930 roku malarz powraca do kraju i osiada w Rudkach rodowym majątku żony - Magdaleny Makowskiej. Gościnny dom makowskich staje się prawdziwy gniazdem sztuki. Jedyną indywidualną wystawę przed wojną Potworowski organizuje w 1938 roku w Warszawie. W 1939 roku bierze udział w kampanii wrześniowej, a następnie przedostaje się do Szwecji. W 1943 dociera na wyspy brytyjskie. Od 1946 roku artysta skupia się na własnej twórczości współpracując z różnymi galeriami. Następnie przenosi się z dala od gwarnego Londynu. Pobyt na wsi, poznanie angielskiego krajobrazu i możliwość skupienia okazują się bardzo owocne dla jego malarstwa. W 1949 roku zostaje profesorem prestiżowej Bath Academy of Art w Corsham oraz członkiem postępowej Londyn Group i prestiżowej Royal West of Endland Academy. Pobyt w akademii daje artyście możliwość podróżowania. W pięćdziesiątych malarz objeżdża całą Europę. Odtąd jego malarstwo staje się prawdziwym dziennikiem podróży. W 1958 roku malarz powraca do Polski i obejmuje pracownię malarstwa w PWSSP w Poznaniu i Gdańsku. Polska premiera Potworowskiego ma miejsce w poznańskim Muzeum Narodowym dzięki przyjaznej opiece i mecenacie dyrektora Zdzisława Kępińskiego. Po Poznaniu obrazy oglądają Kraków, Sopot, Wrocław i Szczecin.

Ostatnie cztery lata artysty to okres gorączkowej pracy, ogromnego rozmalowania i wciąż intensywnego rozwoju. W 1960 roku artysta zostaje nagrodzony na XXX Biennale w Wenecji. Wciąż, mimo pierwszych objawów ciężkiej choroby płuc, dużo jeździ po Polsce chcąc uchwycić klimat polskiego pejzażu. Łagów, Kazimierz nad Wisłą, Niedzica, znajdą w sztuce Potworowskiego jedyną, niezwykłą interpretację. Artysta regularnie współpracuje z teatrem a jego scenografie są niezwykle cenione za malarski charakter i nowatorską organizację przestrzeni.

W marcu 1962 roku odbywa się ostatnia wystawa w paryskiej Galerie Lacloche. Po długiej walce ze śmiertelną chorobą malarz umiera 24 kwietnia.

Jest w jego obrazach realność wyższego rzędu, którą znajdują tylko mistycy albo wielcy artyści, choć nie zawsze umieją się z nami podzielić rewelacją swego poznania. Potworowski umiał nadać widzialny kształt tej realności ( Marek Żuławski).

opracowanie
Wiesława Zielonacka

żródło reprodukcji: http://potworowski.art.pl

Liceum Plastyczne im. Piotra Potworowskiego w Poznaniu

ul. Junikowska 35
60-163 Poznań

sekretariat (at) lp.poznan.pl
tel. +48 61 868 48 68
fax +48 61 868 48 68

kom. +48 798 210 608